รายงานพิเศษการปล่อยหอยมือเสือที่ชุมพร

Last Update : Monday 25 September, 2000 4:25 PM

รายงานพิเศษการปล่อยหอยมือเสือที่ชุมพร

          ครั้งนี้หนูดาวทำหน้าที่เองค่ะ เค้าใช้ให้หนูมารายงานให้ชาวทะเลไทยดอทคอมทั้งหลาย ได้ทราบว่าอะไรเกิดขึ้นที่เมืองชุมพร เค้าขอให้หนูขอโทษแทนทีมงานด้วย (เค้าคือใครเอ่ย? ตอบได้ไม่ให้รางวัล แต่จะชมว่าเก่งจัง พอมั้ยนะ?)

          เราเกริ่นนำกันถึงทริปนี้ แถมยังเสนอหน้าชวนชาวทะเลไทยไปกับเรา มีผู้สนใจสอบถามกันเข้ามาเกือบยี่สิบ แต่ลงท้ายทีมงานทรยศเฉยเลย...ฮิๆ...ไม่ใช่ทรยศค่ะ แต่เป็นเพราะเราพิจารณากันแล้วเห็นงานเยอะมาก กลัวไม่สะดวกไม่ว่างจะมาปรนเปรอคุณผู้ไปด้วย เลยขอต๊ะไว้ก่อน เปิดฤดูกาลเที่ยวอันดามัน รับรองว่าพวกเราจะเตรียมพร้อมมากกว่านี้ จากนั้นคุณๆจะได้ไปเที่ยวทะเลกับหนูดาวไงคะ (หนูดาวคือใคร? โอ้...ไม่รู้จักหนูได้ไง? นักเขียนสาวสุดสวยที่กำลังฮอตมากในยุคปัจจุบันไงคะ)

          เรามาดูกันบ้างว่า ทริปนี้เป็นไงบ้าง เริ่มแต่เช้าตรู่ หนูไม่ตื่น เพราะเรายังไม่ไป จนสายก็แล้ว เที่ยงก็แล้ว หนูก็ยังไม่ตื่น ตราบจนเสียงเพจดังปี๊ปๆ งัวเงียมาอ่านข้อความ บอกว่าตื่นได้แล้ววุ้ย ครูประชุมเสร็จแล้ว เดี๋ยวจะไปรับที่บ้าน

          พวกเราได้แก่อาจารย์ หนูดาว นายเล็ก และนายชาติ เดินทางด่วนจี๋จากบ้านเกิดเมืองนอนในกทม. มุ่งหน้าลงใต้ เราเจอภาวะรถติดในบ่ายวันศุกร์ กว่าจะหลุดออกมาได้ก็เกือบเย็นแล้ว ถึงตอนนี้ต้องเร่งรถกันหน่อย เพราะอาจารย์นัดหลายคนไว้ที่ชุมพรคาบาน่าตอนเย็นๆ

          ครั้งนี้เรามีผู้ร่วมโครงการมากมาย อันดับแรกต้องกล่าวถึงคือ "ชมรมรักษ์ฉลามวาฬ" นำโดยครูแน่งน้อย พร้อมทีมงานสมทบเกือบสี่สิบคน อันดับสองคือ "อุทยานฯทางทะเลหมู่เกาะชุมพร" มีหัวหน้าสมเกียรติเป็นผู้นำทีม พร้อมเจ้าหน้าที่อุทยานฯกว่าสิบคน ยังมี "ศูนย์พัฒนาประมงชายฝั่ง คลองวาฬ" กรมประมง นำโดยพี่จินตนาพร้อมลูกทีมเกือบสิบคน เจ้าหน้าที่เหล่านี้แหละค่ะเป็นผู้เพาะหอยมือเสือจนสำเร็จ ก่อนนำมาให้พวกเราได้ปล่อย

          ภาคเอกชนยังมี "ชุมพรคาบาน่า" รีสอร์ทของคนไทย มีชื่อเสียงโด่งดังมาเกือบยี่สิบปี ตั้งอยู่ที่เมืองชุมพร นอกจากนี้ "ชมรมดำน้ำชุมพร" ยังเข้าสนับสนุนเต็มกำลัง มีพรรคพวกร่วมด้วยเกือบยี่สิบคน

          ท้ายสุดคือชาว "Sea Papa" ยกพลไปจาก "TalayThai.com" ทั้งหมด 15 คน เรียกว่าขนกันมาหมดบ้าน เตรียมการปล่อยหอยกันให้ตรึมทะเล

          เอาล่ะค่ะ...ตอนนี้เราถึงชุมพรแล้ว อาจารย์จัดแจงทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานที่ดี หลังจากไม่ได้ทำหน้าที่นี้เลยก่อนมา เพราะมัวแต่ไปดริ๊งค์ฉลองฟูลมูนที่หาดริ้น ฮิๆ...ไม่ใช่ค่ะ แกพาพวกเราไปอบรมเจ้าหน้าที่อุทยานฯเพื่อเตรียมรับมาตราการดำน้ำต่างหาก

          มาถึงปุ๊ปเราก็เริ่มงาน ด้วยการทักทายทีมงาน 11 คนที่ส่งมาเตรียมงานตั้งแต่สองวันก่อน จากนั้นรีบสั่งกล้วยเล็บมือนางทอดมาฉลองความสำเร็จในการขับรถ หลังจากกินกล้วยหมดไปห้าใบ อาจารย์ไปคุยกับผู้คน จนได้เรื่องได้ราว สรุปแล้วนอนกันเถิดจะเกิดผล เรานอนกันเตรียมแรงไว้รับวันรุ่งขึ้น แต่ก่อนนอนดาวได้ไปเดินกระหนุงกระหนิงกับใครก็ไม่รู้ที่ริมหาดทุ่งวัวแล่นด้วย อู้ฮู...พระจันทร์นะ...กลมบ๊อกเชียวล่ะ หวีดมาก ("หวีด" ในที่นี้เป็นการเล่นคำ ความหมายเป็นไง คิดได้ด้วยใจไม่ต้องแปลความให้ยุ่งยาก)

          เราขยี้ตาตื่นแต่เช้า มุ่งหน้าลงชายหาด ไปถ่ายภาพหมู่กันคู่แผ่นป้าย ก่อนเตรียมพร้อมออกเดินทาง มุ่งหน้าไปท่าเรือท่ายาง มีเรือลำบักเอ้บที่ชมรมรักษ์ฉลามวาฬเช่าไว้ จอดพร้อมสรรพที่ท่า มีพี่จินตนาพร้อมทีมงาน นำหอยมือเสือ 1,760 ตัวมารอการปลดปล่อย

          ดาวคงต้องเล่าให้คุณๆที่รักทั้งหลาย ให้เข้าใจสักนิดว่าโลกนี้มีหอยมือเสือ 8 ชนิด ในเมืองไทยเคยมี 5 ชนิด แต่ได้สูญสิ้นเผ่าพันธุ์ไปแล้ว 2 ชนิด รวมทั้งหอยใหญ่ที่สุดในโลก Tridacna gigas เนื่องจากพวกเขามีน้อยตามธรรมชาติ โดนจับขึ้นมาอีกนิดเดียวก็สูญพันธุ์เรียบ นับว่าคนไทยประสบความสำเร็จมาก ในการกำจัดเพื่อนร่วมโลก

          ในจำนวนหอยมือเสือ 3 ชนิดที่ยังรอดตายเหลืออยู่คู่ทะเลไทย ชนิด Tridacna squamosa จัดเป็นหอยสวยที่สุดและใกล้สูญพันธุ์มากที่สุด กรมประมงจึงพยายามทำงานแข็งขัน มีพี่จินตนาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ในที่สุดก็เพาะพันธุ์หอยมือเสือชนิดนี้ได้สำเร็จ เริ่มนำกลับไปปล่อยในทะเลที่เกาะเต่า (สุราษฎร์ธานี) ตั้งแต่พ.ศ.2540 ตามด้วยที่เกาะมันใน ผลที่ได้มีหอยรอด 40 เปอร์เซนต์

          แต่ครั้งนี้นับว่าแตกต่าง เพราะเราจะปล่อยหอยในเขตอุทยานฯทางทะเลเป็นที่แรก (สองเกาะที่ดาวกล่าวถึงเมื่อกี้ไม่ได้อยู่ในเขตอุทยานฯ) พี่จินเล่าว่าตอนนี้หอยมีเยอะมาก เนื่องจากกำลังไม่ค่อยพอในการปล่อย ดีใจมากที่พวกเราไปช่วย หอยจะได้ลงไปอยู่ในทะเลจริงๆ ไม่ต้องมาเบียดกันในโรงเลี้ยงต่อไป หอยที่เหลือจะได้ขยับขยายมีที่อยู่ของตัวเองเพิ่มขึ้น

          เราได้ฤกษ์ออกเดินทางจาก "ชุมพรคาบาน่า" (รีสอร์ทดีมีใจอนุรักษ์ เหมาะสำหรับพาสาวไปหวีดที่นั่นมาก) เดินทางยี่สิบกิโลเมตร เรามาถึงท่าเรือท่ายาง ฟังพี่จินตนาเล่าวิธีปล่อยหอย ซักถามกันให้เรียบร้อย ก่อนออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่เกาะมาตรา

          ทีมงาน TalayThai.com ไปกับพี่สมเกียรติ หัวหน้าอุทยานฯ เราใช้เรือบึ่งวิ่งบรื๋อไปเกาะก่อน เพราะบรรดาสตาฟทั้งหลาย ต้องปฏิบัติหน้าที่ ไปเลือกจุดวางหอย

          ด้วยความเร็วของเรือบรื๋อ ไม่นานเรามาถึงหน้าเกาะมาตรา มีหากเล็กๆอยู่หนึ่งกระจุก แนวปะการังหน้าหาดยาวสัก 400 เมตร อาจารย์จัดแจงสั่งให้ครูกัมโม่ ครูช้าง และครูหนิง เลิกเสนอหน้าอยู่บนเรือ แต่ลงไปอยู่ในน้ำแทน (คุณๆที่อยากเห็นหน้าบรรดาครูทั้งหลาย เชิญเปิดชมได้ในส่วน "Sea Papa" แต่เห็นแล้วอย่าหลงรักก็แล้วกันนะคะ พวกเขาเหล่านั้นล้วนมีเจ้าของหัวใจแล้ว ชะเอิงเงย...พูดจริงๆไม่หลอก)

          จากจุดผูกทุ่น เราต้องว่ายเข้าไปเกือบร้อยเมตร จึงถึงแนวปะการัง อาจารย์จัดแจงกำหนดจุด ทุ่นก็ไม่มี เราเลยส่งบรรดาครูทั้งหลาย ลงไปลอยคอเฮ้ไฮ้ๆอยู่ในน้ำ ทำตัวเป็นทุ่นมนุษย์

          เรือใหญ่มาถึง มีทั้งเรือของชมรมรักษ์ฉลามวาฬ และเรือของชมรมดำน้ำชุมพร เรือยางจัดแจงเข้าไปลำเลียงหอยมือเสือ เดินทางเข้าเป้าในแต่ละจุด มีเจ้าหน้าที่ของพี่จินตนา กรมประมง ลงไปอยู่ในน้ำ คอยสั่งการลำเลียงหอยสู่ก้นทะเล

          หอยทั้งหลายจะถูกใส่ไว้ในกระบะ นำไปลอยบนผิวน้ำ ก่อนจะค่อยๆส่งลงไปข้างล่าง บรรดาครูจาก TalayThai.com พากันดำดิ่งขึ้นๆลงๆ เอาหอยไปกองไว้ตามพื้น เพื่อให้อาสาสมัครจากหน่วยงานต่างๆ ทำตัวเป็นมนุษย์กบลงไป ก่อนจัดแจงจับหอยไปวางให้เข้าที่

          เข้าที่...เข้าที่ไหนเอ่ย? ดาวคงต้องอธิบายกับคุณๆว่า หอยมือเสือมีเท้ายึดเกาะ (Byssus) ไว้เกาะกับพื้นแข็ง เราเลยต้องเลือกวางหอยไว้ใกล้ก้อนปะการังหรือปะการังตาย แต่ต้องให้มีแสงส่องถึง เพราะเหล่าหอยมือเสือล้วนมีสาหร่ายเซลเดียว Zooxanthallae อาศัยอยู่ข้างใน สาหร่ายเหล่านี้เป็นกลุ่มเดียวกับที่อาศัยในเนื้อเยื่อปะการัง พวกเขาจะสังเคราะห์แสงให้พลังงานแก่หอยมือเสือ อีกทั้งยังช่วยสร้างเปลือกด้วย

          เราเลือกวางหอยมือเสือในน้ำตื้น ประมาณ 2-3 เมตร เพราะหากวางไว้ในที่ลึกเกินไป หอยอาจสู่สวรรค์ เนื่องจากเคยอยู่ในบ่อเลี้ยงน้ำลึกไม่ถึงเมตรมาตั้งหลายปี

          บ่ายแล้วค่ะ แต่อาสาสมัครปล่อยหอยยังทำงานกันไม่เสร็จ หลายคนทยอยขึ้นจากน้ำมากินข้าว เกือบบ่ายสองทุกอย่างจึงเสร็จสิ้น

          พวกเราชาว TalayThai และเจ้าหน้าที่อุทยานฯ ลงไปเคลียร์พื้นที่อีกนิดหน่อย ทุกอย่างเรียบร้อย ถึงเวลาสลายตัว แต่ละคนแยกย้ายกันไปดำน้ำ ส่วนชาวทะเลไทยดอทคอมดำแถวนี้จนจำได้หมดแล้ว หาเรื่องกลับที่พักไปนอนกระดิกเท้าเล่นดีกว่า

          ตกกลางคืน หลังจากกินกล้วยเล็บมือนางทอดสุดอร่อย หมดไปห้าจานรวด เรายังไปคุยกับคุณวริสร รักษ์พันธุ์ ผู้จัดการชุมพรคาบาน่ารีสอร์ท หาแนวทางที่จะร่วมมือกัน

          หลังจากแบล็คหมดไปหนึ่งขวดใหญ่ (ขอบคุณในความใจดีของคุณวริสร) เราตกลงกันได้ว่า จะประสานความร่วมมืออย่างใกล้ชิด คุณวริสรหอบเสื้อยืดมากองโต มอบให้ TalayThai.com ไว้เป็นของรางวัล สำหรับหนุ่มหล่อสาวสวยที่สามารถตอบคำถาม TalayThai Quiz เย้เยเย่...หมายความว่าต่อจากนี้ไป เรามีของแจกแน่นอนอีกหลายเดือน (เป็นภาวะที่ลำบากมากสำหรับเว็ปจนๆที่ไม่มีคนสนับสนุน แต่เพื่อให้ชาวทะเลไทยได้ร่วมสนุกทุกเดือน ลำบากกว่านี้...เราก็ยินยอมพร้อมใจจะปรนเปรอคุณค่ะ)

          นอกเรื่องสักนิด นอกจากเสื้อยืดกองโตของชุมพรคาบาน่า อาจารย์ลงไปภูเก็ต ได้รับความช่วยเหลือจากบริษัททัวร์ดำน้ำต่างๆ มอบเสื้อมาให้อีกหลายบริษัท เหมาะมากสำหรับผู้ชอบสะสมเสื้อยืด เรามีหลายคอเลคชั่น สมควรพยายามเก็บให้ครบ แต่ต่อนี้ไปคำถามเราจะโหดสุดๆ ไม่เจ๋งจริงรับรองไม่ได้สวมใส่แน่นอน (เสื้อแต่ละตัวเห็นลายแล้วกรี๊ด ดาวยังอยากจะจิ๊กมาไว้ใส่เองเลยค่ะ แต่ขอเขามาพอดีจำนวน เลยจิ๊กไม่ได้ เศร้าใจจัง)

          TalayThai.com ยังจัดตั้งป้ายโฆษณาอันบักเอ้บ (1x2 ตารางเมตร...บักเอ้บมั้ยเอ่ย?) ติดตั้งไว้กลางชุมพรคาบาน่า เผื่อแขกไปใครมา จะได้เห็นแล้วลองเข้ามาเยี่ยมเยียนเรา

          เอ้า...กลับเข้าเรื่องต่อ พอเช้านะ หนูดาวโดนปลุกให้ลุกขึ้นมาจากนิทราแสนสนุก กินข้าวงกๆๆแล้วรีบขึ้นรถ อาจารย์ต้องเดินทางไปต่อ เพราะนัดกับ "ชมรมสิ่งแวดล้อม" โรงเรียนปะทิววิทยา ว่าจะเข้าไปคุยกับเด็กนักเรียน

          ชมรมแห่งนี้ได้รับรางวัลหลายอย่าง มีอาคารใหญ่โตสวยงามมาก เราคุยกับนักเรียน พูดคุยกับอาจารย์หลายท่าน ก่อนนัดแนะกันเสร็จสรรพว่า เมื่ออาจารย์ลงมาชุมพรคราวหน้า (คิดว่าประมาณ 9 ตุลาคม) อาจารย์จะนำสไลด์มาฉายให้เด็กได้ชม

          ในที่สุดถึงเวลากลับกรุงเทพฯ เราแวะหัวหินกินไอติมสุดอร่อย แวะกลางทางกินข้าวอีกสักมื้อ ก่อนมาถึงกรุงเทพฯในตอนค่ำมืด

          ถึงบ้านแล้ว..ไชโย้ ดาวรีบเข้าห้องเปลี่ยนชุด สร้างร่างกายให้หอมกรุ่น ก่อนมานั่งเขียนเรื่องให้คุณอ่านตอนใกล้เที่ยงคืน ความจริงเรื่องนี้เขียนรวดเดียวจบ แต่อาจารย์ให้กั๊กไว้ทีละครึ่ง เพื่อจะได้หากินนานๆ

          ตอนนี้เรื่องของเราก็จบแล้ว ดาวลงท้ายด้วยความคิดถึงหอยมือเสือ หอยตัวน้อยๆสามสิบกว่าตัวที่ดาวปล่อยไป ป่านนี้พวกเค้าจะเป็นไงบ้างหนอ?

          จะถูกปลาวัวกัด จะถูกปลาปักเป้ากิน คงมีบ้าง...ดาวไม่คิดว่าทุกตัวจะรอดหมด

          แต่นั่นคือวัฏจักรของธรรมชาติ อะไรที่ควรจะเกิด มันก็ต้องเกิด ขอเพียงอย่าให้มนุษย์รุกรานธรรมชาติมากเกินไปนัก

          ดาวดีใจที่ได้ปล่อยหอยมือเสือค่ะ

          แต่จะดีใจกว่านี้...ถ้าเราไม่ต้องปล่อยหอย เพราะในธรรมชาติมีหอยพอเพียงแล้ว

          พวกเราชาวทะเลไทย มาช่วยกันให้ฝันเป็นจริงนะคะ อย่าซื้อเปลือกหอยมาประดับบ้าน อย่ากินเอ็นหอยมือเสือ ฯลฯ

          ไชโยให้กับชาวทะเลไทยทุกคน ที่จะร่วมใจอนุรักษ์หอยมือเสือไทย ให้คงอยู่ไปอีกนาน
เท่านาน

          ไชโย...ให้กับหอย 1,760 ตัวใต้ทะเลชุมพรด้วยล่ะ...ไชโย้

ปล. ชอบเรื่องของดาวมั้ยเอ่ย? มีอะไรจะติชมหรือนัดแนะออกเดท บอกกล่าวกันไว้ได้ ในส่วน "แสดงความคิดเห็นกับหนูดาว" แล้วดาวจะรีบเข้ามาตอบทุกวันเลยเชียว

ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ