ไปปักกิ่ง (1)

ป้ายริมจัตุรัสเทียนอันเหมินบอกเวลาชัดเจน เหลืออีก 85 วัน 6 ชั่วโมง 28 นาที 43 วินาที จะถึงวันที่ 8 เดือน 8 ปี 2008 มหาฤกษ์อันเป็นมงคลตามความเชื่อของคนจีน เวลานั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของมหกรรมกีฬายิ่งใหญ่สุดในโลก Beijing Olympic Games 2008

ผมยืนยิ้มอยู่ในจัตุรัสใหญ่สุดในโลก ใจกลางกรุงเป่ยจิงหรือปักกิ่งตามที่เราเรียกกันเมื่อครั้งก่อน ทริปสั้นและง่ายครั้งนี้มีเหตุมาจากควันหลงของการวิ่งถือคบเพลิงโอลิมปิก หลังจากเสร็จภารกิจกลางราชดำเนิน ข้าพเจ้าเกิดความคิดประหลาด หากเราไปเป่ยจิงพร้อมกับชุดวิ่งถือคบเพลิง จากนั้นก็หาทางไปยืนยิ้มบนกำแพงเมืองจีน ถ่ายภาพเก็บไว้ ก่อนกลับมาเล่าเรื่องให้ชาวทะเลไทย เผื่อใครจะอยากตามไปเชียร์นักกีฬาไทย

เมื่อลองปรึกษากับนางแบบคู่ใจ เธอเห็นด้วยเพราะเธอเที่ยวฟรี ยังมีหน้าแสดงความคิดเห็นว่า พี่ธรณ์ขา ไปเป่ยจิงช่วงนี้ดีหนักหนา หนูได้ข่าวว่า วัดวังที่เค้าซ่อมเตรียมรับโอลิมปิก ปัจจุบันก็เสร็จแล้วสวยพริ้ง ห้องน้ำก็ใหม่ รถไฟใต้ดินก็เสร็จเรียบร้อย หากจะรอไปช่วงโอลิมปิก คงไม่มีปัญญาสู้ราคาที่พักไหว ไปตอนนี้แหละค่ะ...เริ่ด

แม้มีทัวร์จีนให้เลือกมากมาย ในราคาย่อมเยาเหมาะกับสภาพเศรษฐกิจ แค่เฉียดสองหมื่นก็ไปได้ แต่ผมมีภารกิจต้องถ่ายภาพบนกำแพง ยังเล็งเป้าหมายอื่น ๆ ไว้อีกหลายแห่ง ไปเองดีกว่ามั้ง แม้เราพูดภาษาจีนไม่ได้ แต่หนังสือท่องเที่ยวเค้าบอกไว้ เที่ยวเมืองจีนสบายจะตาย ผมจึงตกลงใจไปเองนี่แหละดี

เราเริ่มต้นจากการจองตั๋วเครื่องบิน สายการบินจากไทยไปจีนมีให้เลือกเพียบ หากคิดตามระดับราคา การบินไทยแพงนิด การบินจีนถูกกว่า แม้ผมจะรักคุณเท่าฟ้า แต่เมื่อดูราคาที่ต่างกันหลายพันบาท แถม Air China ยังมีตารางบินสุดแจ๋ว ออกจากกรุงเทพกลางดึก ถึงเป่ยจิงยามเช้าเที่ยวได้เลย ขากลับก็ออกกลางคืน ถึงเมืองไทยกลางดึก ประหยัดค่าที่พักไปสองคืนเหนาะ ๆ

เป้าหมายต่อไปคือที่พัก โรงแรมในเมืองจีนราคาถูกเมื่อเทียบกับจำนวนดาว ผมเปิดดูในอินเตอร์เน็ตแล้วเลือกไม่ถูก ต้องลองไปถามผู้รู้ดีเรื่องเมืองจีน คุณหมอบอกว่า อาจารย์เที่ยวเองกินเอง หาที่อยู่ใกล้ใจกลางเมืองหน่อยก็ดีนะ ถนนสายหลักชื่อหวังฟู่จิ้ง ห่างจากเทียนอันเหมินแค่เดิน 15 นาที หรือเมื่อยขาก็ขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินหนึ่งป้าย บนถนนยังมีร้านค้าร้านอาหารห้างสรรพสินค้าพร้อมสรรพ ถือเป็นถนนสายหลักของเป่ยจิงเลยล่ะ (ผู้รู้ของผม รู้เรื่องชูรักชูรสดีจนคนรู้จักกันทั้งเมือง แต่คุณหมอท่านรู้เรื่องท่องเที่ยวไม่แพ้กันครับ)

มาถึงเรื่องวีซ่า ไปเมืองจีนขอวีซ่าง่ายครับ แค่บอกเอเย่นต์ที่เราจองตั๋วเครื่องบิน เค้าบริการทำวีซ่าเสร็จสรรพ หากอยากได้เร็วก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มนิดหน่อย ถ้าขอแต่เนิ่น ๆ ห้าวันได้ จ่ายแค่พันนิด ๆ หากเอาแบบฉุกละหุก ต้องจ่ายค่าเร่งทำอีกพันเศษ แต่ต้องมีตั๋วเครื่องบินกับจองโรงแรมไว้แล้ว เพราะตอนนี้เมืองจีนค่อนข้างเคร่ง ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่จะเกิดกรณีทิเบต อีกทั้งยังเป็นช่วงใกล้โอลิมปิก เค้าต้องตรวจละเอียดนิด แต่ยังไงก็ง่ายกว่าขอวีซ่าไปอีกหลายประเทศจ้ะ

ทุกอย่างที่เล่ามา สบายบรื๋อเลยใช่ไหม แต่อุปสรรคเริ่มมาแล้วครับ มาแบบตูมเดียวเกือบจอด เมืองจีนเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เสฉวน ในช่วงที่ผมกำลังจะเดินทางพอดี แต่ผมเป็นประเภทง้างนกแล้วต้องยิง อีกทั้งเสฉวนยังอยู่ห่างจากเป่ยจิงหลายพันลี้ ผลกระทบจากแผ่นดินไหวอย่างเดียวที่เราเจอ คือทีวีถ่ายทอดข่าวตลอดเวลา อีกทั้งยังมีตู้รับบริจาคเงินและรถรับบริจาคเลือดจอดอยู่ตามจุดต่าง ๆ ผมยังเข้าไปบริจาคช่วยชาวจีนมาด้วยนะ

อุปสรรคอันดับสองเกิดที่สถานบิน ผมได้ตั๋วเครื่องบินมา ไม่ได้สนใจอะไรมาก เห็นเค้าเขียนว่า CA ก็นึกว่า China Airline หลงไปต่อผิดคิว แถมคิวนั้นยังยาวเหยียดจนแทบทะลุออกจากประตูสนามบินสุวรรณภูมิ โชคดีที่นางแบบเกิดอาการเบื่อ ไปเดินเล่นแถวนั้น เธอวิ่งหน้าตั้งกลับมาบอกว่า ผิดสายการบินค่ะ นี่เป็นคิวของไชน่าแอร์ไลน์ไปยุโรป ของเราต้องเป็น Air China ไปเมืองจีน เคาท์เตอร์อยู่ใกล้กัน แต่ว่างสนิทแทบไม่มีคนเลยค่ะ

แม้หน้าเคาท์เตอร์ว่าง แต่บนเครื่องบินไม่ว่างนะครับ คนไทยคนจีนเดินทางไปมาหาสู่กันดุจญาติพี่น้อง แม้อาจต้องนั่งเบียดชิดคนอื่น ก็นั่งไม่นานครับ จากกรุงเทพไปเป่ยจิงไม่ถึงห้าชั่วโมง บนเครื่องบินยังเสิร์ฟข้าวผัดอร่อยจังหรือบะหมี่ที่รสชาติกล้อมแกล้มพอกินได้ แถมยังเป็นการบินกลางคืนตลอด แค่หลับตาฝันดีชั่วแว่บ ตื่นมาเครื่องก็ร่อนลงสู่สนามบิน Capital Airport

ผมคงต้องสารภาพกับคุณ ๆ นี่ไม่ใช่การมาเป่ยจิงครั้งแรกของผมครับ ย้อนกลับไปเกือบสามสิบปีก่อน ผมเคยไปเป่ยจิงมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเมืองจีนยังไม่เปิดประเทศ แต่ผมติดตามคุณพ่อไปประชุม เรานอนใน Government House อยู่กลางสวนสักแห่งที่ผมจำไม่ได้แล้วว่าตรงไหน ที่จำได้คือบนถนนมีแต่จักรยานเป็นล้าน ไปตามแหล่งท่องเที่ยวต่าง ๆ ก็แทบไม่มีคน เป็นสภาพของเมืองจีนเก่าก่อนอย่างแท้จริง

เมื่อเทียบกับเมืองจีนในวันนี้ หน้ามือกับหลังมือน้อยไปมั้ง ต้องระดับอีสาวบ้านนากลายเป็นดาราฮอลลีวู้ด เฉพาะแค่สนามบินก็อื้อฮือโอ้โฮแล้วครับ ผมคิดว่าสุวรรณภูมิใหญ่แล้ว เจอที่นี่เข้าไปของไทยหนาว สนามบินใหม่เอี่ยมเปิดให้บริการทั้งสามเทอร์มินัล ที่นั่นจะเรียกว่า T1 – T3 สำหรับสายการบินจากเมืองไทย เราลงที่ T2 แล้วนั่งรถไฟฟ้าต่อไป T3 เพื่อรับกระเป๋าแล้วออกจากสนามบินที่นั่น ขากลับก็เช่นกัน เช็คอินที่ T2 แล้วนั่งรถไฟฟ้ากลับมา T3 ความใหญ่โตนี้มีประโยชน์ที่ไม่แออัด แต่โทษก็มีครับ ที่นี่เดินกันไกล เมื่อยขากว่าเดินในสุวรรณภูมิอีกแน่ะ

การผ่านด่านตรวจเข้าเมืองทำไม่ยาก เวลาผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง เราพร้อมเดินทางเข้าเมือง จากสนามบินไปใจกลางเมือง ระยะทางไม่ถึงสามสิบกิโลเมตร อีกไม่นานจะมีแอร์พอร์ตลิงค์ให้บริการเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าในเมือง แต่ตอนที่ผมไป รถไฟฟ้าสายนั้นยังสร้างไม่เสร็จ เราเลยมีทางเลือกเหลือแค่แท็กซี่หรือแอร์พอร์ตบัส ตามปรกติแล้ว ผมไม่นิยมใช้บริการแท็กซี่ในเมืองนอก เพราะราคาดุเหลือหลาย แต่แท็กซี่เมืองจีนราคาใกล้เคียงเมืองไทย เริ่มด้วย 10 หยวน จากนั้นมิเตอร์ก็ขยับขึ้นเรื่อยตามระยะทางและเวลา จากสนามบินไปเมืองประมาณ 100 หยวนหรือ 500 บาท ถือว่ารับได้ครับ คิวแท็กซี่ก็หาง่าย แต่ระวังอย่าไปหลงกลพวกที่เดินโฉบอยู่แถวนั้น เค้าจะไม่เปิดมิเตอร์ แล้วก็หลอกเราด้วยราคาสามสี่ร้อยหยวน

แท็กซี่พาเราเข้าเมือง ผ่านถนนวงแหวนเข้าไปทีละชั้น วงแหวนของเมืองเป่ยจิงมีอย่างน้อย 5 วง เค้าเรียก Ring Road แต่ละวงห่างกันพอควร โรงแรมส่วนหนึ่งจะอยู่แถววงที่สาม ถ้าเป็นอย่างนั้นต้องนั่งแท็กซี่เข้าเมืองนานหน่อย แต่ผมได้คำแนะนำมาแล้ว จึงจองโรงแรมเก่าแก่ชื่อ Beijing Hotel อยู่ใจกลางเมือง ยอมเสียเวลาเดินทางจากสนามบินนานหน่อย แต่ไปไหนมาไหนสะดวกดีครับ

ระหว่างนั่งรถ 1 ชั่วโมงเพื่อเข้าเมือง ผมสอดส่ายสายตาซ้ายขวา เพื่อพบกับปักกิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เมืองเจริญจนน่าตกใจ ถนนแต่ละสายกว้างห้าหกเลน รถวิ่งกันเต็มถนน ส่วนใหญ่เป็นรถเกาหลีกับรถญี่ปุ่น มีรถจีนปนบ้าง รถยุโรปก็มีครับ เท่าที่เล็งดู รู้สึกยี่ห้อออดี้จะเป็นที่นิยมกว่าเบ็นซ์หรือบีเอ็ม จะเป็นเพราะราคาหรือเปล่าก็ไม่ทราบ แต่รถแท็กซี่เกือบทั้งหมดเป็นรถเกาหลี สภาพใหม่เอี่ยมกว่าแท็กซี่เมืองไทยโดยทั่วไป แต่ฝีมือการขับรถยังสู้นักซิ่งคนไทยไม่ได้ เพราะคนจีนส่วนใหญ่เพิ่งหัดขับ บางจังหวะจึงเกิดการจ๊ะเอ๋ หากถนนแห้งก็พอว่า แต่ช่วงนี้มีฝนตกเป็นระยะ ผมเจอรถจิ้มกันข้างทางหลายครั้ง เคราะห์ดีที่ถนนแน่น รถวิ่งเร็วไม่ได้ อุบัติเหตุจึงแค่รถพังคนไม่พัง บ้างก็ยืนทะเลาะกันบ๊งเบ๊ง

หนึ่งชั่วโมงพอดี แท็กซี่พาผมมาถึงถนนใหญ่ Dongchangan ถนนสายนี้เปลี่ยนชื่อไปเรื่อย แต่เป็นถนนหลักตัดผ่านจัตุรัสเทียนอันเหมินและวังต้องห้าม มีถนนสายรองตัดผ่านเป็นระยะ ที่โด่งดังคือถนน Wangfujing เป็นย่านธุรกิจเก่าแก่คู่กับนครเป่ยจิงทุกยุคสมัย ปัจจุบัน ปรับสภาพเป็นถนนคนเดินสายหลัก มีห้างสรรพสินค้าเรียงราย ตรงหัวมุมถนนคือที่ตั้งของโรงแรมสามสี่แห่ง เป่ยจิงโฮเต็ลคือหนึ่งในจำนวนนั้น ถือเป็นโรงแรมเก่าตั้งแต่ครั้งคอมมิวนิสต์ครองเมือง จนปัจจุบันกลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ประจำปักกิ่ง

มาถึงเป้าหมายแล้ว เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร ติดตามต่อในสัปดาห์หน้านะครับ